Het Handvest van Ave Europa

Automatische vertaling. De Engelse tekst is leidend. Lees in het Engels

Preambule

Europa is stervende, en zijn leiders hebben zich daarbij neergelegd.

De bureaucratie verstikt onze bedrijven, en hele regio’s worden bestuurd door mensen die te ver weg staan om te merken dat die regio’s zijn afgeschreven. In Oekraïne staat de oorlog aan onze deur. Elk jaar minder kinderen, een wegglijdende industrie, een groei die zo goed als stilstaat. De culturen die ons hebben gevormd raken uitgesleten, en Europa is verdeelder dan ooit. Een continent in die toestand is gemakkelijk uit elkaar te trekken, stuk voor stuk. U hoeft geen lid van een partij te zijn om dat allemaal te zien.

Dat het zo blijft, heeft een eenvoudige reden. Onze instellingen zijn zwak, onze leiders schuchter, en onze politieke klasse is het comfortabel gaan vinden het verval te beheren in plaats van het te bestrijden. Ruggengraatloze, onbekwame mannen en vrouwen, in de politiek, in het bedrijfsleven, in wat voor maatschappelijk middenveld moet doorgaan, hebben hierover de scepter gezwaaid, en er is weinig reden om te denken dat juist zij het zullen terugdraaien. Daarom willen wij zelf de teugels in handen nemen. Wij zullen deze problemen met urgentie aanpakken, en met een ernst die Europa al lang niet meer heeft gezien van wie het bestuurt. Pragmatisme, geen slogans.

Pragmatisme, geen slogans.

Wij, de leden van Ave Europa, verbinden ons aan een Europa dat sterk, verenigd, welvarend en soeverein is, en trouw aan zijn wortels.

Wij willen dat erfgoed eren en erop een vrijere, rechtvaardigere en veiligere toekomst bouwen.

Indachtig hun verantwoordelijkheid tegenover de schepping,
Bewust van hun gemeenschappelijk erfgoed en van de verscheidenheid van hun geschiedenissen, culturen en talen,
Bewust van hun gemeenschappelijke verworvenheden en van hun verantwoordelijkheid tegenover de komende generaties,
Vastbesloten hun verbond te vernieuwen om vrijheid, democratie, onafhankelijkheid en vrede te versterken in een geest van solidariteit tussen gelijken,
Vastbesloten samen te leven met wederzijds begrip en respect voor hun verscheidenheid, in de overtuiging dat duurzame orde voortkomt uit rechtvaardigheid, samenwerking en eerbied voor het recht,
En in het besef dat alleen vrij blijft wie zijn vrijheid gebruikt, en dat de kracht van een volk wordt gemeten aan het welzijn van zijn zwaksten.

Diagnose: de Europese situatie

De tijd van de Europese rijken, toen het continent de loop van de wereld bepaalde, ligt ver achter ons. In de afgelopen eeuw hebben wij dat opgegeven, niet in één keer en niet altijd uit vrije wil. Drie grote tragische gebeurtenissen braken Europa: 1918, daarna 1945, en de vernedering van Suez in 1956, toen Londen en Parijs leerden dat zij niet langer konden handelen zonder de goedkeuring van Washington. Wat volgde, kwam iedereen goed uit. Amerika leverde de defensie, de nucleaire paraplu en de garantie; Europa keerde zich naar binnen en bouwde daaronder zijn verzorgingsstaat en zijn gemeenschappelijke markt, wat het decennia van stabiliteit bracht. Diezelfde omstandigheden deden Europa echter vergeten dat een continent dat zichzelf niet kan verdedigen, zichzelf uiteindelijk ook niet bestuurt.

De Unie die werd opgebouwd, was een economische unie: een op regels gebaseerde orde van eerlijke concurrentie, milieunormen, sociale bescherming en de rechtsstaat. Daarvoor hoeven wij ons nergens te verontschuldigen. Maar de rest van de wereld heeft nooit ingestemd met de regels van Europa, en is ook nu niet van plan ze over te nemen. Macht, groei en rauwe nationale belangen: dat is de mondiale munteenheid, en als Europese waarden al worden gehoord, dan klinken ze als het gepraat van mensen die zijn vergeten hoe ze die moeten afdwingen. Europa zal moeten leren zijn waarden niet alleen met soft power te verdedigen, maar ook met de macht om ze kracht bij te zetten; anders worden ze niet ontvangen met de ernst die ze verdienen.

En wij moeten eerlijk zijn over op wie wij hebben geleund. De Verenigde Staten zijn in geen enkel opzicht een Europese partner; ze zijn een grootmacht die haar eigen belangen nastreeft, en die belangen omvatten Europa niet langer. Doen alsof dat anders is, was een van de duurdere gewoonten van de Europese politiek. Oekraïne heeft bewezen dat Europa uiteindelijk alleen op zichzelf kan rekenen. Een oorlog van zo’n omvang op het Europese continent maakt duidelijk dat onze defensie niet de verantwoordelijkheid van een andere macht mag zijn.

Maar de diepere crisis is niet die aan de grenzen van Europa, maar die binnen zijn grenzen. Er zijn herkenbare patronen in de manier waarop beschavingen ten onder gaan, en ze zijn geen raadsel; ze staan duidelijk geschreven in de geschiedenis van elk rijk dat vóór ons bestond. Een volk wordt welvarend, dan gemakzuchtig, en schaamt zich vervolgens voor zichzelf. Het ziet juist datgene wat zijn beschaving heeft opgebouwd, zijn instellingen, zijn geloof, zijn scholen, zijn erfenis, als iets waarvoor het zich moet verontschuldigen. De vruchten van het werk dat de beschaving in stand houdt, worden uit boetedoening aan anderen overgedragen, en in naam van een “tekort aan arbeidskrachten” worden open grenzen geëist. Er ontstaat schuldgevoel over de welvaart die men geniet, monumenten worden neergehaald, prestaties worden herschreven als zonden waarvoor boete moet worden gedaan, en de beschaving begint zichzelf aan te vallen, zoals antistoffen die zich tegen het gezonde weefsel van het eigen lichaam keren. Tot slot komen, precies op tijd, de wolven. Niets hiervan is beeldspraak. Het is het draaiboek van het moderne Westen, en Europa speelt het regel voor regel na. De enige vraag die er nog toe doet, is of wij de eerste beschaving in de geschiedenis zullen zijn die het patroon herkent voordat wij het hebben voltooid.

Onze politieke klasse zal ons hierbij niet helpen, want het probleem benoemen is precies de discipline die zij zich heeft aangeleerd nooit te beoefenen. Het bestuurlijke midden, vlot in toon en hol in overtuiging, heeft de kunst geperfectioneerd om verval te verpakken als goed rentmeesterschap, en verwart het ontbreken van risico met ernst en het ontbreken van overtuiging met gematigdheid. De huidige Europese leiders zijn geen verraders. Zij zijn iets wat moeilijker te vergeven is: mannen en vrouwen die aanvoelen dat hun moment voorbij is en zich er toch aan vastklampen, die echte hervorming tegenhouden en tegelijk volhouden dat zij er de laatste verantwoordelijke hoeders van zijn.

Het gevolg is dat Europeanen zich terugtrekken. Op het hele continent steunt inmiddels een kwart tot twee vijfde van de kiezers partijen die zijn opgericht om Europa regelrecht te bestrijden. Dat is geen protest; het zijn mensen die het gevoel hebben een huis te verlaten dat hun geen beschutting meer biedt. Rusland, China en de Verenigde Staten zagen die opening eerder dan onze eigen regeringen. Zij financieren de anti-Europese bewegingen van Europa niet omdat zij erin geloven; zij financieren ze omdat een Europa waarvan de ontevredenen nergens constructief terechtkunnen, een Europa is dat niet kan optreden tegen druk van buitenaf. Om dat uit te buiten, hoeven zij niets te verzinnen; zij hoeven alleen het licht te laten schijnen op de mislukkingen die de gevestigde politiek weigert te benoemen. Elk jaar dat Brussel op de zorgen van burgers antwoordt met procedures in plaats van beleid, is weer een jaar gratis zuurstof voor bewegingen die de ziekte luidkeels beschrijven en nooit ook maar één poging tot genezing doen. En die bewegingen bieden een vergiftigde ruil aan: dat wie het verval van Europa serieus neemt, wie veilige grenzen wil, een echte defensie, een toekomst voor zijn kinderen, zich ook tegen Europa zelf moet keren, tegen de Unie, tegen de eenheid, en al snel richting Moskou. Die ruil wijzen wij volledig af. Wie Europa wil redden, hoeft het niet te breken. Voor een beschaving van onze omvang, in een wereld van vijandige supermachten, is eenheid niet de vijand van soevereiniteit; het is de enige soevereiniteit die nog te krijgen is.

Wie Europa wil redden, hoeft het niet te breken.

De klok tikt. Eerlijk gerekend heeft Europa misschien vijftien jaar voordat de trends die nu in gang zijn gezet, verharden tot iets wat gewone politiek niet meer kan terugdraaien. Wie naar de prijs van de boodschappen kijkt, hoort de klok tikken. Wie door de stad loopt waar hij is opgegroeid, ziet het ook, met een onbehagen dat hij niet goed kan benoemen en dat geen enkele instelling wil bevestigen. Dat gevoel is niet door kwaadwillenden aangepraat. Het is de eerlijke vaststelling van veranderingen die echt zijn, die worden doorgejaagd, en die bij elke stap verkeerd worden voorgesteld door de mensen die ze hadden moeten beheren.

Ave Europa bestaat vanwege dit alles, en omdat de aangeboden oplossingen niet goed genoeg zijn. Wij weigeren toe te kijken. Wij laten Europa niet van binnenuit wegrotten door cultureel en moreel verval, en wij leveren het niet uit aan wie zijn instellingen wil afbreken, noch aan de reactionairen die van despotisme dromen, noch aan de idealisten die de fundamenten in brand zouden steken en dat vernieuwing zouden noemen. Wij zijn bovenal pragmatici: wij zullen de democratische instellingen van Europa hervormen in plaats van ze kapot te slaan, de rechten van Europeanen verdedigen, en de eenheid, de onafhankelijkheid en de harde verdedigingskracht opbouwen die het continent al veel te lang heeft moeten missen.

Voor een beschaving van onze omvang, in een wereld van vijandige supermachten, is eenheid niet de vijand van soevereiniteit; het is de enige soevereiniteit die nog te krijgen is.

De weg naar een verenigd Europa zal lang zijn, en soms verraderlijk. Wij slaan hem toch in, zonder ons te verontschuldigen, want aan het einde ervan wacht een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van onze beschaving.

Identiteit: wie wij zijn

Ave Europa is een pro-Europese beweging van centrumrechts tot rechts, niet als tegenstelling tot de bestaande politieke orde, maar als alternatief daarvoor. Wij verwerpen de aanname dat Europese eenheid van nature een project van het midden of van links is. Dat is ze niet. Wij bestaan omdat de problemen echt zijn en niemand ze zo behandelt. Het steriele midden zegt van Europa te houden, maar doet niets anders dan het destabiliseren, door elke moeilijke vraag in stilte te beheren in plaats van haar te beantwoorden. De eurosceptici benoemen de moeilijke vragen wel, maar willen Europa daarvoor politiek uit elkaar halen; zij verwarren populisme met een programma en laten zich vaak genoeg leiden door vijandige buitenlandse machten, zoals Rusland. Wij stellen een nieuwe, andere weg voor: mensen die van Europa houden, zien dat onze problemen visionaire oplossingen vragen – de Europese identiteit en de continuïteit van onze beschaving zijn ons dierbaar. Er zijn veel reële zorgen over de toekomst van Europa, en wij pakken ze op omdat ze ertoe doen en omdat ze al te lang onbeantwoord zijn gebleven.

De volkeren van Europa hebben het recht voort te bestaan, cultureel en demografisch, en daarvoor zullen wij werken en strijden. Of het nu over 30 jaar is, over 50 of over 100: Europa moet herkenbaar Europa blijven. Dat is geen extreme wens; het is de gewoonste zaak van de wereld, en ze werd opgegeven door een establishment dat haar gênant vond, achtergelaten op straat voor mensen die haar om lelijkere redenen opraapten. Wij rapen haar op om de juiste redenen. En niets daarvan vereist dat men tegen de Unie, tegen eenheid of tegen de moderne wereld is. U hoeft Europa niet plat te branden om het Europees te houden.

U hoeft Europa niet plat te branden om het Europees te houden.

Hier trekken wij een harde grens, die in deze tijd is vervaagd. Onze zorg om culturele en demografische continuïteit heeft niets te maken met de geïmporteerde Amerikaanse cultuuroorlog, met zijn wereld van genders en patriarchaten en eindeloze boekhouding van onderdrukker en slachtoffer. Die oorlog is bedacht om mensen tegen elkaar op te zetten, en een beweging die er juist is om Europeanen samen te brengen, neemt die wapens niet op. Wij zijn niet antifeministisch. Wij zijn niet tegen “maatschappelijke kwesties”. Wij hebben er simpelweg geen behoefte aan een spel mee te spelen dat is ontworpen om ons te verdelen, en de lobby’s voor die zaken zijn groot en rijk genoeg zonder onze hulp.

Wij zijn pragmatici. Wij doen niet aan holle standpunten die voor overtuiging moeten doorgaan, zoals “wij zijn tegen klimaatverandering”, alsof iemand ervoor zou zijn. Als wij een standpunt innemen, dan een dat ons werkelijk onderscheidt, en een dat wij met bewijs en redenering kunnen verdedigen in plaats van met impulsieve reacties. Wij hebben liever gelijk en zijn uit de mode dan dat wij in de mode zijn en nutteloos.

Wij hebben liever gelijk en zijn uit de mode dan dat wij in de mode zijn en nutteloos.

Waarover wij niet onderhandelen

Europese eenheid als het instrument dat onze beschaving en onze naties beschermt, nooit een superstaat die is gebouwd om ze op te lossen.
Een pluralistische democratie die berust op open debat en op vrijheid van geweten, meningsuiting en geloof.
Leiderschap dat transparant is, op verdienste wordt verworven en ethisch verantwoording aflegt, met nultolerantie voor corruptie en voor inpalming door belangengroepen, die instellingen van binnenuit doen wegrotten.
De waardigheid en de rechten van elke Europeaan worden verdedigd als een erfenis op zich.
Eer, verantwoordelijkheid tegenover wie na ons komen en toewijding aan het algemeen belang bepalen de toon van ons publieke leven.

Dit is wie wij zijn, nog voordat wij ook maar één beleidsmaatregel voorstellen. Wat volgt, is hoe dat politiek vorm krijgt.

Het programma: onze zes pijlers

Het beleid waarmee dit handvest werkelijkheid wordt

Pijler 1: Eenwording

Voor een continent van onze omvang is er één weg naar soevereiniteit, en die loopt via eenheid.

Wij streven niet naar eenheid omdat een groter Europa iets groots is. Wij streven ernaar omdat het het enige instrument is dat opgewassen is tegen de problemen waarvoor wij staan, die geen enkel land op dit continent nu nog alleen kan oplossen, van defensie en industrie tot migratie. Het antwoord is niet onze naties op te lossen in een superstaat, maar boven hen een unie te bouwen die sterk genoeg is om te handelen, en gedisciplineerd genoeg om aan elk volk over te laten wat het toekomt. De huidige EU is gebouwd voor bemiddeling en compromis; wij willen er iets van maken dat kan beslissen.

De huidige EU is gebouwd voor bemiddeling en compromis; wij willen er iets van maken dat kan beslissen.

WIJ ZULLEN

De Unie omvormen van een intergouvernementeel forum tot een federatie met echte beslissingsmacht, en tegelijk de nationale bevoegdheid over cultuur, onderwijs en identiteit beschermen door bindende subsidiariteit.
De Europese instellingen rechtstreeks verantwoording laten afleggen: het Europees Parlement het recht van initiatief geven en overgaan op de rechtstreekse verkiezing van een uitvoerende macht, eerst een voorzitter van de Commissie, uiteindelijk een president van de Europese Unie.
Een einde maken aan de verlamming door het veto op de terreinen die over het lot van Europa beslissen (buitenlands en veiligheidsbeleid, defensie, belastingen, migratie) en unanimiteit vervangen door het vermogen om te besturen.
Dit alles verankeren in een geschreven Europese grondwet: de voorrang van het Europese recht, echte checks and balances, een omschreven rol voor de nationale parlementen en een stabiel fundament, gebouwd voor de burger en niet voor de bureaucratie.
De instellingen rechtstreeks openstellen voor de burgers, via een openbaar platform waarop burgerinitiatieven die een drempel halen, door het Parlement moeten worden behandeld.

Pijler 2: Herindustrialisering

Een Europa dat niet zelf kan bouwen, zichzelf niet van energie kan voorzien en zichzelf niet kan financieren, is een Europa dat bevelen opvolgt.

Wij lieten onze industriële basis uitdunnen en noemden het vooruitgang. Wij hebben naar het buitenland verplaatst wat wij hadden moeten houden en gereguleerd wat wij hadden moeten laten groeien, en nu zijn wij afhankelijk van anderen voor de energie, de chips en het kapitaal die bepalen of een continent vrij is of alleen maar comfortabel. Welvaart is geen doel op zich. Ze is de bodem waarop een serieuze beschaving staat, en wij willen die opnieuw opbouwen: een economie die dingen maakt, die zichzelf van energie voorziet en die verantwoording aflegt aan Europeanen in plaats van aan wie de toeleveringsketen in handen heeft.

WIJ ZULLEN

Terughalen waarvan onze veiligheid afhangt, van energie en defensie tot maakindustrie en kritieke technologie, en rechtstreeks investeren met publiek kapitaal waar private markten niet in beweging komen.
De interne markt voltooien die nooit is voltooid. De bankenunie en de kapitaalmarktenunie afronden, en een juridisch kader scheppen waarmee EU-brede bedrijven één regelboek volgen in plaats van 27 verschillende. Een onderneming moet zich kunnen vestigen, kapitaal kunnen ophalen en op het hele continent handel kunnen drijven zonder bij elke grens de regels opnieuw te moeten leren.
Europa van energie voorzien zonder excuses en zonder afhankelijkheid. Kernenergie vormt de ruggengraat, met waterkracht, zon en wind waar die zinvol zijn, want overvloedige, soevereine energie is de voorwaarde voor al het andere.
Technologische soevereiniteit veroveren op de terreinen die vandaag macht bepalen: AI, cloud- en data-infrastructuur, geavanceerde productie en de ruimte. Wij willen deze capaciteiten bezitten, niet huren van buitenlandse monopolies.
De bureaucratie snoeien die het ondernemen verstikt, de lasten verlichten voor de kleine en middelgrote bedrijven die ons sociale weefsel dragen, en de interne barrières afbreken die de handel tussen Europese landen nog altijd versnipperen.
Een einde maken aan de verspilling van publiek geld. De Europese staten zijn opgezwollen en besteden wat zij innen via een verouderd apparaat vol dubbel werk. Wij zullen het bestuur op elk niveau digitaliseren en automatiseren, schrappen wat geen publiek nut oplevert, en de belastingdruk verlagen zonder de kwaliteit te verlagen van wat burgers werkelijk ontvangen. Elke euro die de staat int, is een euro waarvoor hij verantwoording moet afleggen.
Het geheel op de burger richten, zodat de winst van een continentale economie, te beginnen met de weg van de euro naar een echte mondiale reservemunt, gezamenlijk wordt geoogst en niet aan de top blijft hangen.

Pijler 3: Herbewapening — één defensie

Een continent dat zichzelf niet wil verdedigen, heeft al besloten zich te laten overheersen.

Tachtig jaar lang besteedde Europa zijn overleving uit en noemde het vrede. Die regeling is voorbij, en in Oekraïne is ze geëindigd. Een serieus continent huurt zijn veiligheid niet bij een macht waarvan de belangen niet meer met de zijne overeenkomen, en het wacht niet op toestemming om zijn eigen grondgebied te verdedigen. Wij zullen de harde capaciteit opbouwen die Europa heeft opgegeven: geen 27 legers die niet samen kunnen vechten, maar één defensie die het wel kan.

WIJ ZULLEN

Toewerken naar één Europese defensie: een gezamenlijk Europees leger, een luchtmacht en een marine onder eenhoofdig bevel, met samengevoegde inlichtingendiensten, één militaire begroting en een soevereine nucleaire afschrikking die alleen aan Europa verantwoording aflegt. Wij streven dit na binnen de NAVO, waar dat ons dient, en via een eigen Europese Defensiegemeenschap, waar dat niet zo is.
Gezamenlijk inkopen. Een einde maken aan de verspilling van 27 onverenigbare systemen en 27 afzonderlijke contracten, inkopen bij de Europese industrie en de continentale wapenbasis opbouwen die echte onafhankelijkheid vereist. Geld voor defensie moet Europese capaciteit opbouwen, geen buitenlandse afhankelijkheid.
Pal staan naast de bedreigde Europese naties, Oekraïne voorop, en naast Armenië, Georgië, Cyprus en Moldavië, want hun frontlinie is de onze en hun val zou ons kwetsbaar maken.
Een Europese Dienst voor Externe Veiligheid oprichten die buiten onze grenzen optreedt tegen de netwerken die het op ons gemunt hebben: mensensmokkel, mensenhandel, georganiseerde misdaad, en de cyber- en hybride aanvallen op onze samenlevingen. Bevoegd om in het buitenland geweld te gebruiken, met één taak: Europa beschermen tegen dreigingen van buitenaf.
Weigeren afhankelijk te zijn van welke macht dan ook die de belangen van Europa niet ter harte neemt: Rusland en China als tegenstanders, en de Verenigde Staten als een partner op wie wij niet langer kunnen rekenen. Soevereiniteit betekent dat wij onze defensie aan niemand verschuldigd zijn.
Technologie behandelen als een frontlinie op zich: beveiligde data en communicatie, AI die met defensie is versmolten, en bescherming tegen de buitenlandse monopolies die ons in een crisis zouden kunnen uitschakelen.

Soevereiniteit betekent dat wij onze defensie aan niemand verschuldigd zijn.

Pijler 4: Terugkeer en grenzen

Een continent dat niet kan beslissen wie er binnenkomt, heeft zijn eigen toekomst niet in handen.

Europa heeft de controle over zijn grenzen en zijn demografie verloren. De mensen die het beleid bepalen, leven zelden met de gevolgen ervan: hun ervaring van een veranderend continent is de dunne, comfortabele laag nieuwkomers die al op hen lijkt, niet de werkelijkheid van de wijken waar zij nooit komen. Wij zullen een einde maken aan de oneerlijkheid en de beslissing terugnemen die elke functionerende samenleving aan zichzelf voorbehoudt: wie erbij komt, wie mag blijven en onder welke voorwaarden.

WIJ ZULLEN / WIJ ZEGGEN

De Europese buitengrens eens en voor altijd beveiligen, met een echte Europese grens- en kustwacht als opvolger van Frontex, met de status van combattant en in een crisis inzetbaar binnen de Europese defensie. De interne vrijheid van Europa hangt af van een harde buitenrand.
Migratie ver vóór onze grenzen, buiten onze kusten en aan de bron beheersen, om de smokkelroutes te breken en de druk weg te nemen voordat die onze binnengrenzen bereikt. Massale irreguliere instroom moet worden gestopt en teruggedraaid, niet afgehandeld.
Een serieus terugkeerprogramma uitvoeren voor wie illegaal is binnengekomen, misdrijven heeft gepleegd of geen rechtvaardiging heeft om hier te zijn.
Immigratie die Europa dient, op korte en op lange termijn, betekent uitsluitend zorgvuldig geselecteerde mensen die komen om te werken, bij te dragen en te assimileren, daar waar Europa hen werkelijk nodig heeft, en die aan een Europese norm voldoen, zodat zij een nettowinst zijn voor de samenleving waarin zij komen; en dat terwijl wij eerst veel meer inzetten op de eigen Europese arbeidsmarkt.
Massa-immigratie, legaal of illegaal, is onaanvaardbaar.
Onze verhouding tot het EVRM hervormen. Wij zullen ons inzetten om te verduidelijken hoe het Verdrag van toepassing is op asielaanvragen en verwijderingen, zodat vluchtelingenbescherming niet kan worden omgevormd tot een algemeen recht op binnenkomst en verblijf. Als dat binnen het bestaande kader niet kan worden geregeld, zullen wij een formeel voorbehoud maken bij de uitlegging van het Verdrag op het gebied van illegale binnenkomst, asiel en grenscontrole: onze verplichtingen precies daar inperken waar het systeem wordt misbruikt, en de vrijheden die het voor elke Europeaan waarborgt volledig behouden.

Wij zeggen ronduit wat het establishment heeft opgegeven en wat het dissidente rechts heeft bezoedeld: of het nu over 30 jaar is, over 50 of over 100, Europa moet herkenbaar Europa blijven. Dat is de gewoonste wens die een volk kan hebben, en wij koesteren hem zonder excuses en zonder haat.

Pijler 5: Beschaving en continuïteit

Europa is geen economische zone. Het is een beschaving, en een beschaving bestaat maar zo lang als er iemand bereid is haar verder te dragen.

Europeanen zijn geen administratieve categorie. Wij zijn mensen die verbonden zijn door diepe banden van afkomst, geschiedenis en cultuur, in duizenden jaren gevormd door de klassieke wereld, door het christendom en door de Verlichting die uit dat alles is voortgekomen. Die identiteit is gelaagd: een mens behoort tot zijn regio, tot zijn natie en tot Europa, en geen van deze wist de andere uit. Deze erfenis is het waard te worden bewaard, en wij zullen ons inzetten om haar te bewaren. De reden is eenvoudig. Een samenleving kan nieuwkomers alleen vragen te assimileren als er een samenhangende cultuur en een volk zijn om in op te gaan. Hol die kern uit, en de vraag wordt absurd: een verzoek om bij niets in het bijzonder aan te sluiten. Het behoud van de continuïteit van Europa is de voorwaarde voor alles wat wij vragen van wie onder ons komt wonen. Continuïteit is niet de vijand van eenheid. Eenheid wordt erop gebouwd, of ze wordt op zand gebouwd.

Continuïteit is niet de vijand van eenheid. Eenheid wordt erop gebouwd, of ze wordt op zand gebouwd.

WIJ ZULLEN

Het recht van elk Europees volk op zijn eigen cultuur verdedigen, en nooit toestaan dat de Unie een instrument wordt om haar leden culturele eenvormigheid op te leggen. De verscheidenheid tussen de naties van Europa is een kracht die moet worden beschermd, geen probleem dat moet worden weggemanaged.
Een Europees erfgoedbeleid invoeren dat beschermt wat het continent tot zichzelf maakt: zijn talen, zijn monumenten en architectuur, zijn regionale en nationale geschiedenissen, elke oude ruïne en elke levende traditie die het bewaren waard is.
Onderwijs opvatten als vorming, niet als kneedwerk. Het doel ervan is karakter, bekwaamheid en burgerzin op te bouwen, niet meningen te fabriceren. Wij zullen de kunsten, de literatuur, de humanistische vorming en het wetenschappelijk onderzoek steunen, en wij zullen de onderwijsarmoede en het functioneel analfabetisme bestrijden die mensen weerloos maken tegen demagogie.
De natuurlijke vernieuwing van de Europese volkeren steunen door het weer mogelijk te maken een gezin te stichten en groot te brengen, via de voorwaarden die gezinnen werkelijk nodig hebben, nooit via dwang. Een continent dat een toekomst wil, moet bereid zijn er een te hebben.
Onze geschiedenis onder ogen zien als volwassenen: eerlijk over het verleden, zonder het permanente schuldgevoel dat een industrie op zich is geworden, en met het lange perspectief dat een continent tegelijk trots en verantwoordelijkheid laat voelen.

Een Europees erfgoed dat het waard is om uit te bouwen, en om te verdedigen.

Pijler 6: Ecologisch realisme

Iedereen is ertegen de lucht te vergiftigen en de planeet te verwoesten. De echte vraag is wat eraan wordt gedaan, en wie de rekening betaalt.

De natuur is het fundament waarop elke beschaving staat, en na Europa zelf is ze het hoogste goed dat wij kennen. Klimaatverandering moet worden aangepakt, niet weggewenst.

Wat dat betreft wordt Europa al twintig jaar door slogans bestuurd. Wij beschouwen de strijd tegen klimaatverandering als een serieuze prioriteit, en wij zijn ervan overtuigd dat ze zal worden gewonnen zoals Europa altijd heeft gewonnen: door techniek en innovatie, niet door armoede, schuldgevoel of het gecontroleerd inkrimpen van de manier waarop Europeanen leven. Wij trekken een harde grens tussen groene energie, te vaak een ideologisch etiket, en schone energie, een feitelijk begrip. Wij kiezen voor het laatste, voor elke technologie die betrouwbaar en betaalbaar koolstofarme energie levert. Wij verwerpen zowel de ontkenning die doet alsof er geen probleem is, als het doemdenken dat het continent zou de-industrialiseren om zich deugdzaam te voelen. Beide hebben gefaald. Realisme is nog nooit geprobeerd.

WIJ ZULLEN

Een Europese nucleaire renaissance leiden. Kernenergie is de enige bewezen, schaalbare, koolstofarme bron die 24 uur per dag draait, en wij willen de Europese nucleaire industrie weer op de eerste plaats in de wereld brengen, met eigen reactoren en kleine modulaire ontwerpen, zodat de octrooien, de banen en de expertise hier blijven. Schone stroom, made in Europe.
Een eerlijke kijk op hernieuwbare energie hanteren waarin basislast voorop staat: voor hernieuwbare energie waar dat zinvol is, zonne-energie in Spanje eerder dan in Finland, maar met het heldere besef dat een zware industriële economie niet alleen kan draaien wanneer de wind waait. Wij bouwen een stabiele mix, geen gok op het weer.
Weigeren de ene afhankelijkheid in te ruilen voor de andere. Wij ruilen Russisch gas niet in voor Russisch uranium; brandstof en kritieke grondstoffen worden veiliggesteld via stabiele, bevriende partners en via Europese productie, overal waar die kan worden opgebouwd.
De politiek van industriële uittocht afwijzen. Een fabriek die in Europa sluit en heropent waar helemaal geen normen gelden, heeft de wereld vuiler en Europa armer gemaakt. Onze uitstoot exporteren is geen klimaatbeleid; het is overgave in het gewaad van deugd.
Beschermen wat werkelijk voor ons ligt: het land, de rivieren, de zeeën, de bossen en de bodem van Europa, als deel van de erfenis van het continent, niet minder dan zijn kathedralen.
Elk milieubeleid afmeten aan zijn resultaten en aan eerlijkheid over de afwegingen, nooit aan hoe rechtschapen onze leiders zich erdoor kunnen voelen. Als een maatregel meer kost dan hij oplevert, zullen wij dat zeggen en hem aanpassen.

Schoon en sterk, niet arm en zuiver.

Schoon en sterk, niet arm en zuiver. Wij willen de volgende generatie een Europa nalaten dat beide is, en wij weigeren de leugen dat zij moet kiezen.

De firewall: rode lijnen en verbintenissen

Over sommige verbintenissen wordt niet onderhandeld, en sommige lijnen zullen wij niet overschrijden, hoe groot de druk ook is.

Wij zijn zonder voorbehoud toegewijd aan de democratie, de menselijke waardigheid en de rechtsstaat. Wij verwerpen elke vorm van extremisme, politiek geweld, haat en discriminatie, of die nu van rechts, van links of uit religieus fanatisme komt. Onze doelen kunnen alleen met democratische, vreedzame en rechtmatige middelen worden bereikt, en daaraan houden wij vast, ook als het ons iets kost. Ieder mens heeft een onschendbare waardigheid en onschendbare rechten, en dat geldt ook voor de mensen die het meest rechtstreeks door ons eigen beleid worden geraakt: alle migratie en terugkeer zal het nationale en internationale recht volgen, berusten op individuele beoordeling en de mensenrechten respecteren. Wij verwerpen collectieve uitzetting en elke onrechtmatige maatregel. Een beweging die de wet zou breken om Europa te verdedigen, zou niets meer verdedigen dat de moeite waard is.

Een beweging die de wet zou breken om Europa te verdedigen, zou niets meer verdedigen dat de moeite waard is.

NAAST DIT ANKER HOUDEN WIJ VAST AAN DEZE STANDPUNTEN

Wij verzetten ons tegen de inpalming van de staat door oligarchen, tegen autocratie, religieus extremisme en ideologisch dogmatisme van welke aard ook, en wij beantwoorden ze met een eigen politiek: een Europese synthese die zowel het bestuurlijke midden als de verbitterde randen afwijst.
Wij verwerpen zowel het eurazianisme als het door Amerika geleide atlanticisme, en elke andere houding die van Europa vraagt zijn soevereiniteit, zijn identiteit of zijn eenheid ondergeschikt te maken aan een macht van buitenaf. Onafhankelijkheid betekent onafhankelijkheid van hen allemaal.
Wij hebben geen plaats voor het utopische of het archaïsche: absolute monarchie, communisme, theocratie, neofeodalisme, fascisme, anarcho-primitivisme en de rest van de fantastische visioenen die Europa nooit iets anders dan bloed hebben gekost. Wij zijn een moderne burgerbeweging, en dat willen wij blijven.
Wij verwerpen kleinzielig nationalisme, etnisch en cultureel chauvinisme tussen Europeanen en elke vorm van intra-Europees irredentisme. Oude grieven tussen onze naties zijn precies de wonden waar onze vijanden naar grijpen. Culturele verscheidenheid, regionale en nationale trots, de rijkdom van onze talen: het zijn troeven binnen een gemeenschappelijk project, nooit wapens om tegen elkaar te keren.
Wij waarborgen de gelijkheid voor de wet en de burgerlijke vrijheden die zelf een Europese erfenis zijn: vrijheid van gedachte, geweten, godsdienst en informatie; vrijheid van meningsuiting, vergadering en vereniging. Elke Europeaan is gelijk in waardigheid en rechten, ongeacht geslacht, overtuiging of van wie hij of zij houdt, en gedrag dat mensen op die gronden aanvalt, vindt bij ons geen onderdak. Wij importeren de cultuuroorlogen van anderen niet om die vraag te beslechten.

Tot besluit: slotwoord

Ave Europa zet zich in voor een zelfbewust, verenigd Europa, gebouwd op realisme, vrijheid, verantwoordelijkheid en een gedeelde cultuur. Wij verbinden ons daartoe, in het besef dat wat wij nu doen de Europese beschaving voor generaties zal vormen.

Wij bedoelen een Europa dat zijn beschaving beschermt en zijn soevereiniteit herovert; dat democratische instellingen bouwt die een federatie waardig zijn; dat naar buiten toe macht uitstraalt en zijn eigen belangen bewaakt; dat opnieuw voorop loopt in wetenschap, onderzoek en industrie; dat zijn burgers waardigheid, veiligheid en kansen biedt; dat zichzelf vernieuwt en zijn cultuur verder draagt; en dat eert wat elke natie eigen maakt, terwijl het ze tot één geheel verbindt.

Door de eeuwen heen hebben onze geschiedenissen ons hierheen gebracht. Wat wij met dit moment doen, is aan ons om te beslissen: niet alleen deze eeuw overleven, maar ons erin verheffen, ons lot weer in eigen handen nemen en van Europa opnieuw het leidende continent maken.

Mede-Europeanen, sluit u bij ons aan.

Ave Europa